Brokkenpiloot

Brokkenpiloot

 

Ik sta op straat met een longe in de hand die aan de andere kant is vastgeknoopt aan de trailer. In m’n andere hand heb ik een wortel en een zweep en m’n vrouw heeft behalve een paard ook een voerbakje vast. Afwisselend zijn we streng of praten met zachte woordjes tegen Alma, lopen rammelend met het voerbakje voor haar uit, duwen of tikken tegen haar kont, maar Alma vertikt het om de trailer in te gaan.

We zijn nu drie kwartier verder en wel al heel erg laat voor de wedstrijd. Alma heeft één keer een heel eind op de klep gestaan, maar is toen toch maar weer omgekeerd. Dan krijg ik een tweede longe en sta nu als een waterskiër tien meter achter de trailer met Alma er tussenin en m’n vrouw erachter. Alma loopt naar voren, kan geen kant meer uit, loopt de klep op, ziet in de trailer een berg wortels liggen, loopt de trailer in neemt een enorme hap wortels en loopt vervolgens bonkend achteruit, schrikt van de twee longes, draait zich om en gaat in een gezellig drafje de straat uit, de hoek om, een huwelijkscrisis achterlatend. Dat is typisch Alma. Een paard waar altijd wel iets mee te beleven is.

Nu is het gras een beetje aan het opraken en van de aardige overbuurman mogen de paarden nog een maand of twee bij hem in zijn schapenweitje. Maar de combinatie van prikkeldraad en paarden is de grootste bron van inkomsten van de dierenartsen, en dus moet daar ruim een meter van het hek een schrikdraad langs, verbonden met een venijnig tikkende paddenstoel. Alma laat zich rustig meevoeren naar het nieuwe landje en kijkt niet op of om. Wat is het toch een gemakkelijk paard. Door het keukenraam zie ik haar aan de overkant van de weg tevreden en ontspannen staan. Ze gaat zelfs rollen, als toppunt van gezelligheid. Dus gaat ze vlak naast het schrikdraad liggen en rolt eerst eens naar binnen en dan naar buiten, met vier benen over het schrikdraad, en één uitgestoken been komt jammerlijk onder het prikkeldraad terecht. Ik verslik me in de koffie en sta ademloos te kijken. Het paard ligt vast en veert op het ritme van de paddenstoel telkens iets op, net als iemand met een hartstilstand die met schokken gereanimeerd wordt. Ik sluip erheen, zet de paddenstoel uit en de enorme klomp vlees komt tot rust. Ik loop er rustig op af.

Daar gaan we weer…

“Braaf blijven liggen Alma, dan til ik het prikkeldraad op en kan jij je pootje terughalen.”

Maar dan ineens -nee, zegt m’n vrouw altijd, paarden zijn hele intelligente beesten- ineens kijkt het dier me onnozel aan en denkt: “Weet je wat, ik sta maar weer eens op.”

Het prikkeldraad maakt een paar prachtige diepe kerven voordat de poot los is en Alma krabbelt op en terwijl ik een veilig heenkomen zoek maakt ze bokkend en met vier benen de lucht in springend en ereronde.

“Was dat lachen!”

M’n vrouw is er niet en ik besluit doortastend de dierenarts te laten komen, omdat er nu toch hele flappen paardenrookvlees rond bungelen. Twintig minuten later is hij er en het beest staat onverschillig te eten.

Tijdens het hechten zegt de dierenarts blij: “Paarden en prikkeldraad is niet zo handig hé!”

En anderhalve dag later ligt er een triomfantelijke rekening in de bus.

 

Nieuwste voorstellingen & columns in de mail? Schrijf je in voor de nieuwsbrief. Dat doe je hier.

Voor de agenda met alle speeldata en plaatsen: Klik hier.

2019-02-25T11:29:44+02:00 25-02-2019|